Mijn gedichten zijn in het Portugees vertaald door Ruud Harmsen en Teresa Geraldes. 
Het gedicht Deusa do Fado (Godin van de Fado) is vertaald door Ruud Harmsen, in samenwerking met João Rocha 
Het gedicht Fado de o Mar is geschreven door de dichter Walmzand  en door Laurens Windig geprobeerd te vertalen ©®.

*

Copyright ©® 2002 Ruud Harmsen & João Rocha.
Copyright  ©® original poem Laurens Windig

 

 

Het is voor mij een grote eer dat mijn onderstaande gedicht 'Deusa do Fado' in het Portugees is vertaald door Ruud Harmsen samen met João Rocha
Ruud Harmsen
(LE) en Luís Eusébio (LE) declameren de teksten.
U kunt ze via MP3 en WAV beluisteren door op de indicaties te klikken. Boven de strofen worden deze aangegeven welke verteller u wilt beluisteren.

Hieronder een gedicht van Laurens Windig, vertaald door Ruud Harmsen, in samenwerking (en die was hard nodig ook!) met João Rocha.
Poema escrito em neerlandês por Laurens Windig, traduzido para portugûes por Ruud Harmsen, em cooperaçao (que certamente precisei!) com João Rocha.



 
 
 

Deusa do Fado
Godin van de Fado

(MP3)
1. (RH Ouvir LE)

Como presa que não foge
Ela leva-me cativo
Da saudade e da alegria
soberana
2. (RH Ouvir LE)

Como sereia
De braços estendidos
Voluptuosamente, levanta-me
Alto acima do corpo dela
E mostra-me à água
E ao horizonte em rubro poente
3. (RH Ouvir LE)

Os seus olhos em fogo
Ateiam-me em chamas
Acorrentado arrasta-me
Pelas calçadas e escadas da Alfama
E lança-me à Praça do Comércio
Como uma oferta ao altar do Tejo.
4. (RH Ouvir LE)

Estende o seu xaile negro
Sobre o meu corpo tremente
Na sua voz nasce um canto belo
E risca como uma navalha
O fado no meu coração
Saudade e perdão.
5. (RH Ouvir LE)

O seu sopro afaga e segreda:
Era isto que tanto querias, não era?
Vem descer os largos degraus ao rio
Entrega o teu corpo à corrente vagarosa
Flutua nas cordas finas das guitarras
Lentamente sobre as águas do Tejo.
6. (RH Ouvir LE)

Planando em visões
Sobre as colinas de Lisboa
Passando igrejas, mosteiros e palácios
Bairro Alto, Cidade Baixa e Belém
Saudade e graça
Canta a sua voz:
7. (RH Ouvir LE)

Quando acordares, meu amor,
Dos sonhos da doce ansiedade
Que te rasgam o coração
E te lembrares de mim
Depois de tantos anos
Verás a minha imagem ainda pura
8. (RH Ouvir LE)

Cumpriu-se o meu triste destino
A saudade em segredo revelada:
Só para aqueles
Que sem mim desesperam
Escuta-me, meu amante,
Canto para ti até adormeceres.


 

Sobre as gravações MP3s e WAV: Designei por "RH" as que leu o tradutor (com sotaque africano, disse-me Luís Eusébio, mas eu não acho (:-)), e por "LE" as que leu Luís Eusébio.

Copyright © 2002 Ruud Harmsen & João Rocha.
Copyright © original poem Laurens Windig

 

 

 

Copyright ©® 2011 Walmzand
voor Laurens

Fado de o Mar

Fado de o Mar

voor jou amigo
een fado
over amor
tristeza mais sangue
ondear de o mar
duizendstemmenman
jouw hele zijn fibreert
abalo
jouw palavra
doordrenkt viver

*

zie! de twee geliefden
die niet minnen mogen
weerstand te groot
uit puur zelfbehoud
gescheiden wegen

hij koos de zee
wijds in vergetelheid
onbekende kusten
werden zijn thuis
de golven zijn leven
in smart achterlatend

nooit meer weerzien
twee harten gebroken
eenzaamheid klieft

O zee, stroom terug
naar de liefde
wees niet wreed
uw verlangen verspreekt!

Fado de o Mar

para você amigo
um fado
em Amor
tristeza mais Sangue
ondear de o mar
duizendstemmenman
Seu fibreert todo o ser
Abalo
sua Palavra
Viver saturada

*

ver! Os dois amantes
não permitidos para o amor
resistência a grandes
de pura auto-preservação
caminhos separados

Ele escolheu o mar
ampla no esquecimento
margens desconhecidas
tornou-se sua casa
as ondas de sua vida
na tristeza de deixar

nunca ver de novo
dois corações partidos
solidão cliva

O mar, o fluxo de volta
ao amor
Não seja cruel
seu boletim de pedido da língua!

 

*

Motorista de autocarro

Sem controle ele sonha
a linha fixa, ida e volta
sempre sem fim

Buschauffeur

Zonder controle droomt hij
zijn vaste lijn heen en terug
zonder einde

*

Alfama

Alfama, minha noiva
anda, acolhe-me, eu espero
A minha alma quema
de amor que reside
no palpitar do meu coração

Alfama meu amor
O fado chora e provoca
o meu coração ansiando
Se não me acolhes
consumo-me,
te juro

Alfama

Alfama mijn bruid
kom ontvang mij ik wacht
mijn ziel brandt
door liefde die in mijn
bonkend hart schuilt

Alfama mijn liefste
de fado huilt en tergt
mijn hunkerend hart
als jij niet ontvangt
verteer ik
dat zweer ik

*

Esperança falsa

Liberdade e paz são dois planetas
afastados inúmeros anos-luz
Sem jamais além chegar
não paramos de esperar


Filho pródigo

É egoista:
retem palavras aos amigos
que esbanjavam todo dinheiro dele.

Valse hoop

Vrijheid en vrede zijn twee planeten
ontelbare lichtjaren van elkaar verwijderd
wij komen er nooit
 maar hopen het wel


Verloren zoon

Nu een uitgesproken egoïst:
zijn geld verkwist
door vrienden.

*

onderstaande vertalingen van mijn gedichten
  door
Teresa Geraldes

Cristina Branco

(1)

a caneta vascila
quando eu quero
descrever a sua voz

mais pura que puro
irresistível

divina

assim eu hoje acabo
 e pergunto
a mim mesmo:

porque é que eu a quero
escrever
em palavras

se eu assim me
 posso arruínar
sem mais nem menos

o que ela
me quer contar
com toda a sua alma e coração

posso-lhe
resistir?
ai não!

  *

Cristina Branco

(2)

minha cabeça para tráz
descansa
nos meus ombros

arrásta-me
com dois braços
pelas tuas oitavas acima

eu não vou
resistir
à tua voz

que esmagou
o meu coração
d

com toda a sua
triste
beleza

canta
Branco
canta

 abrindo assim
as persianas
do meu coração

   *

Mónica Triga
Fada Mundial


dansando
ela abana
doce o seu sorriso
acarecia com paixão de penas
simplicidade

fado tons mundiais
fazem vaguear
graciosamente  transparente
o seu véu
pelas pestanas
do labirinto

sua voz
acarecia graciosamente
som sensual
caprichosamente
sons doces
cadenciosamente empurrados
pela atmosfera.



*

Lisboa à noite


não preciso de perceber
a tua lingua
mas escuto
o fado
que tu cantas

pelas ruas
e escadas
estreitas
de Alfama
Lisboa à noite

o meu coração
reíncarna
o teu amor
passado pelo resplendor
das luzes da rua

chuva que
lega neblina
numa sufocante
noite de paixão
e fragilidade

à tentação não se pode
resistir
e eu recebo
a tua alma que tu
docìlmente me estendes


*

Fado do pescador desaparecido

ela está debruçada no cais
onde uma vez se despediu
do seu robusto pescador

a luz forte
do pôr-do-sol
cega sua visão

ela não desvia a sua vista fixa
do seu amado
que ela julga ver


na luz banhada em ouro
que se reflecte
na àgua do Tejo

sobre lágrimas
 pela sua linda face abaixo
 escorrega novamente
 o seu barquinho

ele pisca-lhe o olho, querida
espera aqui por mim
e me virás novamente
de outrém desaparecido de volta
 eu beijo-te, depois da morte

então

ela vê-lo-à novamente para sempre
então na eternidade o seu pescador


*

Fado do lençol branco


só para ti eu deixo cair o meu véu
 mais ninguém eu olharei nos olhos

mais ninguém provará os meus beijos
sente  o calor da minha boca

para ti eu estendo o lençol branco
lençol branco do meu amor
e envolvo o teu corpo com ele


planando nós iremos nos sons
das guitarras

que nos guiarão às estrelas
elas vão-nos receber e
brilharão no céu

mas primeiro meu amor
primeiro meu amor
quero saber
se tu me amas de verdade


primeiro meu amor diz-me
que me  amas 

só então

estendo o lençol branco
remolhado no meu amor
e envolvo o teu corpo com ele
remolhado no meu amor


*

Lisboa


fados
escorregam
pelas
minhas faces abaixo

como a àgua
do Tejo

com gotas
de queixumes
 em brasa

elas erguem
o meu coração

e fazem
batê-lo
mais forte

no ritmo
do teu ser

*

Fado acorrenta


cordas da minha alma
foram tocadas
 pelos teus sons
seduziram-me e envolveram-me

acorrentado, arrastas-me para 
as tocas do jogo da tua melodia
de onde não se consegue escapar

deixas-me queimar nas tuas chamas
que dançam sobre os acordes
de onde eu não posso cair
excepto se uma vez te partires
mas isso está excluído

*

Fado mystiek


reíncarnado
no que eu sou agora
e o sinto
como um castigo

porque Portugal
a minha terra-mãe
me desterrou

porque eu
te amava
exageradamente

mas o fado
me puxa
 de volta para ti

porque sentimentos
não se podem
remover

e eu estarei sempre
unido com
 a minha alma

*

Feira da Ladra Lisboa

Ela manipula
com mangas e ameixas
  ávida e hàbil 
seus compradores
 expondo dúvidas


homens apertam
 a sua bolsa e a si próprios
e ponderam com mulheres 
 extenuantes trabalhadoras

uma flor em seu
cabelo atrai
olhares e  empurrões

eles cheiram o seu suor
como perfume em brasa
que desperta paixão

chinelam com seus sapatos
trilhando no granito
suas cruzes arrastando
desgastando as pedras

a brasa sufoca
a sesta aturde
ela ressona em cima de uma grade
abacates violados

ela assusta-se
mãe Nossa Senhora
por causa de um olhar excitado
que  atinge os seus redondos

o relógio da igreja bate
um tomate sai-lhe da boca
ela boceja, está farta
fecha as caixas com gana

 seu cu acarecia
a malta da praça
voluptuosidade balançando
desaparece
da vista

Cristina Branco

(1)

de pen begeeft
als ik haar stem
beschrijven wil

puurder dan puur
onweerstaanbaar
goddelijk

daar maak ik het
mee af vandaag en
stel mijzelf de vraag:

waarom ik haar
in woorden
schrijven wil

als ik
zondermeer
kan ondergaan

wat zij mijn
hart en ziel
vertellen wil

kan ik haar
weerstaan?
o nee!

  *

Cristina Branco

(2)

mijn hoofd rust
achterover
op mijn schouders

sleur mij maar
met beide armen
je octaven op

ik zal niet
weerstand bieden
aan je stem

die heeft
mijn hart
verpulverd

door al haar
trieste
schoonheid

zing
Branco
zing

de luiken
van mijn hart
maar open

   *

Mónica Triga
Mundiale Toverfee


dansend
zwaait zij
zacht haar glimlach
aait met veren passie
eenvoud

fado mundiale tonen
zwieren
liefelijk transparant
haar sluier
langs de wimpers
van het labyrint

haar stem
streelt sierlijk
sensueel geluid
eigenzinnig
zoete klanken ritmisch
door de atmosfeer
gedreven.


*

Lisboa a noite


ik hoef je taal
niet te verstaan
maar luister
naar de fado
die jij zingt

over de smalle
straatjes en
de trappen
van Alfama
Lisboa a noite

mijn hart
reïncarneert
je liefde door
schijnsel van
lantaarns gezeefd

regen die
nevel nalaat
in een zwoele
nacht van passie
en broosheid

verleiding is niet
te weerstaan
en ontvang ik
je ziel die jij
gewillig toereikt


*

Fado van de verdwenen visser

zij hangt aan de kade
waar zij eens afscheid nam
van hem haar stoere visser

Het felle licht van
de ondergaande zon
verblindt haar ogen

zij wendt haar starre blik
niet af van haar geliefde
die zij waant te zien

in het goud overgoten licht
dat zich weerspiegelt
in het water van de Taag

over  tranen
 langs haar lief gezicht
 glijdt zijn scheepje
weer

hij knipoogt, liefste
wacht maar hier
en zie je mij terug
van eens verdwenen weer terug
Ik kus je na de dood

dan

ziet zij hem voor eeuwig terug
voor eeuwig dan haar visser

*

Fado van het witte laken


alleen voor jou laat ik mijn sluier vallen
niemand anders zal ik in de ogen zien

niemand anders zal mijn kussen proeven
voel de warmte van mijn mond

voor jou spreid ik het witte laken
witte laken van mijn liefde
en sluit het om je lichaam heen

zweven zullen wij op klanken
van guitarras
die ons naar de sterren leiden
zij zullen ons onthalen en
blinkend aan de hemel staan

maar eerst mijn liefste
eerst mijn liefste
wil ik weten
of je werkelijk van mij houdt

eerst mijn liefste zeg eens even
dat je van mij houdt 

dan pas

spreid ik het witte laken
gedrenkt in mijn liefde
en sluit het om je lichaam heen
gedrenkt in mijn liefde

*

Lisboa


fados
glijden
langs
mijn wangen

als water
van de Taag

in gloeiende
druppels
klaaggezang

verheffen zij
mijn hart

en laat het
sneller
kloppen

op het ritme
van je zijn

*

Fado ketent


snaren van mijn ziel
zijn door je klanken
aangeraakt, zij hebben
mij betoverd en omwonden

geketend sleep je mij naar 
spelonken van je melodie
waar niet uit te ontkomen is

je laat me branden in je vlammen
die dansen op akkoorden
waar ik niet vanaf kan vallen
behalve als jezelf eens breekt
maar dat is uitgesloten

*

Fado mystiek


gereïncarneerd
wat ik nu ben
en voel het als
een straf

want Portugal
mijn vaderland
heeft mij verbannen

omdat ik
overdreven
van je hield

maar fado
trekt mij naar
je terug

want gevoel
kun je niet
vermurwen

en zal ik altijd
met mijn ziel
verbonden zijn

*

Feira da Ladra Lisboa

zij manipuleert
met mango's en pruimen
ziet gretig bedreven
haar kopers
die twijfels ontvouwen

kerels omklemmen
de beurs en zichzelf
wikken en wegen met
beulende vrouwen

een bloem in
haar haren doet
lonken en schuiven

zij snuiven haar zweet
als gloeiend parfum
 die hartstocht ontlokt

sjokken hun schoenen
knerpend in grind
hun slepende kruizen
slijpen de stenen

hitte verstikt
siësta verdoofd
zij snurkt op een krat
avocado's verkracht

zij schrikt zich
moeder Maria
door een hitsige blik
die haar rondingen treft

de kerkklok die slaat
een tomaat uit haar mond
ze gaapt, is het zat
knal de kisten maar dicht

haar kont streelt
de marktlui
wiegende wellust
verdwijnt
uit het zicht